Ktoś wybiera mnie łyżeczką.

I to nie amputacja, lecz najprawdziwsza w świecie aborcja.

Wybiera wszystko czego nie zdążyłam poukładać przez dwadzieścia lat.

Czuję dojmującą pustkę, której nie potrafię zlokalizować.

Czyżby pozbyto się już wszystkich moich wnętrzności?

Tylko tracę, choć nie dostaję nic w zamian.

Nie znaczy to, że cokolwiek z siebie daję.

Pozostaje tylko nadzieja, że lekarz wykonujący zabieg zostawi we mnie 

przez przypadek 

nożyczki

skalpel

nić dentystyczną

zwiniętą w kulkę szmatę